Rembrandt van Rijn   Is ook één van de beroemdste bewoner van de Jordaan geweest, aan de toen nog ongedempte Rozengracht. Rembrandt van Rijn werd op 15 juli 1606 in Leiden geboren als zesde kind (van negen) van molenaar Harmen Gerritszoon van Rijn en bakkersdochter Neeltje Willemsdochter van Zuytbrouck. Van 1620 tot in 1623 was Rembrandt in Leiden in de leer bij de schilder Jacob van Swanenburgh en in 1624-25 een halfjaar bij de Amsterdamse historieschilder Pieter Lastman. Vanaf 1625 werkte hij in Leiden als zelfstandig schilder in een ateliergemeenschap met zijn vriend Jan Lievens. In 1631 verhuisde Rembrandt van Rijn naar Amsterdam, waar hij tot zijn dood bleef wonen. In Amsterdam kreeg Rembrandt van Rijn al snel roem en aanzien. Rembrandt had een duidelijke eigen stijl waarmee hij zich onderscheidde van zijn tijdgenoten. Hij werd vooral beroemd met de wijze waarop hij het licht op zijn onderwerp liet vallen. Een soort 'spotlight' effect. De meeste vroege werken zijn kleine panelen of koperplaten. Het vroegst gedateerde schilderij uit deze periode is de Steniging van Stefanus(1625). De eerste etsen uit 1626 worden nog gekenmerkt door een grove schetsmatigheid, maar in 1628 had Rembrandt de techniek volledig onder de knie. In de barokke periode van 1632 tot 1640 zijn de schilderijen breed en met veel bravour opgebouwd. Na de anatomische les van dr. Nicolaes Tulp in 1632 ontstond een lange reeks portretten van welgestelde Amsterdamse burgers, theatrale portretten van oosterlingen en mythologische figuren. Voor stadhouder Frederik Hendrik maakte Rembrandt een reeks van vijf kleine passietaferelen. Hoogtepunt op het gebied van regie van personen en het gebruik van lichteffecten is het in 1642 voltooide 'Het korporaalschap van kapitein Frans Banning Cocq', dat als de Nachtwacht bekend is geworden. Schilderijen van meesters als Rafaël en Titiaan hebben vanaf 1640 Rembrandts verdere ontwikkeling medebepaald. In de laatste periode van 1650 tot 1669 was Rembrandts schilderkunst tot volle ontplooiing en rijpheid gekomen. De kleuren van de schilderijen zijn nog dieper en rijker. Op 22 juni 1634 trouwde Rembrandt met Saskia van Uylenburgh. Van de vier kinderen uit dit huwelijk bleef alleen zijn in 1641 geboren zoon Titus in leven. Na 8 jaar huwelijk overleed Saskia op 14 juni 1642, nog geen 30 jaar oud, aan tbc. In 1647 kwam Hendrickje Stoffels als dienstmeisje bij Rembrandt wonen. Zij werd later zijn geliefde en in 1654 werd hun dochter Cornelia geboren. Er braken moeilijke tijden aan voor Rembrandt. Door zijn eigenzinnige manier van werken raakte hij uit de gratie bij de gegoede burgerij en mede door zijn verzamel passie van kunst en kostuums (die hij vaak in zijn schilderijen gebruikte) en te dure huis kwam hij in geld problemen. Uiteindelijk werd hij in 1656 failliet verklaard. Vier jaar later stichten Hendrickje Stoffels en zijn zoon Titus een soort vennootschap en zetten een kunsthandel op, waarvoor Rembrandt ging werken. Hendrickje overleed op 24 juli 1663 en zijn zoon Titus in 1668 aan de pest. Rembrandt overleed op 4 oktober 1669 en werd in de Westerkerk in Amsterdam begraven. In zijn laatste jaren produceerde Rembrandt een aantal meesterwerken, zoals de Staalmeesters (1662), David en Saul (1663), het  joodse bruidje (1667) en een aantal zelfportretten. Van Rembrandt zijn ongeveer 400 schilderijen, 300 etsen en 1200 tekeningen bekend. Tot zijn vele leerlingen behoorden o.a. Gerard Dou, Ferdinand Bol, Carel Fabritius en Govaert Flinck. Rembrandt wordt beschouwd als de grootste (meester) schilder van de Hollandse schilderskunst in de 17e (gouden) eeuw. In 2006 staan Leiden en Amsterdam het hele jaar in het teken van Rembrandt van Rijn. Het is dan 400 jaar geleden dat deze beroemde Leidse schilder werd geboren. Meer informatie hierover is te vinden op de websites: Rembrandt 400 en Rembrandtjaar.nl